home_hover home mail_hover mail-small_hover mail-small mail activities_hover activities cancel check_hover check chevron clock close_hover close comment days edit_hover edit-small edit external_hover external facebook_hover facebook information_hover information link_hover link logout_hover logout mute_hover mute pause_hover pause plus radiocheck report_hover report reporters_hover reporters search share-bottom share-right sponsors_hover sponsors supporters_hover supporters-small supporters tag-right_hover tag-right twitter_hover twitter updates_hover updates user_hover user volume playbutton
Dagverslag 25-2: Zondag geen rustdag
Edukans Actieplatform
Mijn Ghanese bril Het huisbezoek. In mijn hoofd spoken allemaal vragen: hoe ziet het huis van mijn buddy eruit? Groot of klein, hout of bet...

Dagverslag 25-2: Zondag geen rustdag

Mijn Ghanese bril

Het huisbezoek. In mijn hoofd spoken allemaal vragen: hoe ziet het huis van mijn buddy eruit? Groot of klein, hout of beton, kippetjes en geitjes, of misschien stiekem toch een huis waar ik zelfs in Nederland van zou dromen? Ik geloof dat het plan voor de huisbezoeken wel 6 keer is gewijzigd. Iedereen gaat met zijn/haar eigen buddy mee naar huis, tenzij de buddy ver weg woont. Dat het plan steeds wordt gewijzigd ben ik ondertussen wel gewend. Gelukkig weet ik dat het uiteindelijk wel weer goed komt. De ene keer alleen iets meer op de ‘Afrikaanse manier’ dan de andere.

Zo loop ik, samen met mijn buddy Kingford, vanaf de school naar zijn huis. De zon brandt in mijn nek, het ‘pad’ waar we overheen lopen gaat omhoog en ondertussen vraag ik aan mijn buddy of zijn huis voor Ghanese begrippen mooi is. Ik zweet, maar gelukkig ben ik van de afgelopen 3 dagen niets anders gewend en heb ik een waterflesje paraat.

“I told you I live nearby the school”, zegt Kingford terwijl hij binnenstapt. Zijn moeder, die eigenlijk zijn tante blijkt te zijn, geeft me een knuffel. Ze pakt mijn tas aan en gebied me te zitten door met haar vinger te wijzen naar het groene stoeltje dat in de hoek staat. Naast mij staan zes kinderen die met een nieuwsgierige blik naar mij kijken. “Is that your family? I thought you only had a bwothe..” Ik slaak een diepe zucht en waag opnieuw een poging om mijn spraakgebrek in Engelse r’s te verbeteren: “Bwo… Bwrother.” Gelukkig is dit geen taaltoets. Hier draait het om je communicatieve vaardigheden. Kingford begrijpt me gelukkig en haalt zijn broer erbij.

“Could you give me a tour in your house?” Ik moet het even vragen, maar Kingford laat het me trots zien. Allereerst heb je het hoofdhuis met vier slaapruimten en één ruimte waar wat stoelen stonden. De kamers zijn ongeveer 3x3 meter. De muren in verschillende kleuren versiert met teksten en tekeningen. Ikzelf heb als eerste kind de grote zolderkamer opgeëist. Mijn kamer is zelfs voor Nederlandse begrippen groot. Terwijl ik in het huis rondkijk bedenk ik me dat er op hetzelfde oppervlak als mijn kamer vanavond minstens vijftien mensen zullen slapen.

Tegenover het hoofdhuis bevindt zich de keuken, maar helaas is deze op slot. Achter de keuken staat nog een klein betonnen huisje dat zich een ‘bathroom’ mag noemen. Dit gezin heeft het voor Ghanese begrippen waarschijnlijk nog bijzonder goed. Mijn buddy is blij en gelukkig. Ik laat de vergelijking met mijn eigen leven even los en geniet ervan hoe hij vertelt dat hij na school zo graag televisie kijkt en voetbalt.

Afrikaanse mensen zijn meer dan arm. Ze zijn blij en gelukkig met hetgeen dat ze hebben. Ze zijn blij en gelukkig met hun geloof, de vrienden en familie om hun heen. Ze zijn blij en gelukkig met de kansen die ze krijgen en de mensen die ze ontmoeten. Het lijkt wel of de Afrikaanse geluksdrempel vele malen lager ligt dan de Europese. Misschien moeten wij leren om blij en gelukkig te kunnen zijn met minder.

Met een Nederlandse bril mag het dan wel klein en slecht lijken, maar als je je Ghanese bril op zet, zie je het geluk. De komende dagen zal ik mijn Ghanese bril zeker wat vaker gebruiken.

Jenna Zaagsma

“Why are you not praying? You cannot live without a religion!”

Zondag 16 februari. Vandaag is het tijd voor een bezoek aan een Ghanese kerk, Presbytorian church of Ghana. Vlak voor de kerk verzamelen wij en de buddy’s komen ons langzaam tegemoet. Samen met de buddy’s lopen wij de kerk binnen en kiezen onze plekken. Als we allemaal ons plekje gevonden hebben begint te predikant te vertellen, de ene keer in het Engels en dan weer in het Twi (lokale taal). De predikant praat rustig in de microfoon maar zijn stem buldert uit een grote speaker die achterin de kerk staat.

De predikant is klaar met zijn opening en het eerste lied wordt ingezet. In de linkerhoek staat een live band die de muziek verzorgd. Helaas voor ons zijn de meeste liederen in het Twi. De eerste paar liederen zijn afgelopen en de predikant gaat verder met het programma. Mijn buddy tikt tegen mijn schouder en legt uit dat we verder gaan met het danken en bidden tot God, verder legt hij uit dat tijdens het danken en bidden je je hoofd moet buigen, uit respect. De predikant zet het eerste gebed in en in de kerk is het muisstil. Terwijl de predikant door gaat met het gebed fluistert mijn buddy tegen mij: “are you not praying? You are not bowing your head.”. Ik heb niet direct een antwoord paraat dus buig ik rustig mijn hoofd een stukje naar beneden. Nadat er meerdere keren gebeden is en dankzegging uitgesproken is naar God, introduceert de predikant een persoon die op een stoel naast hem zit, de bisschop van deze regio. De bisschop preekt en gaat voor in deze dienst. Het lijkt alsof hij met zijn gevoel spreekt. Er zit ontzettend veel emotie in zijn stem. Wat bijzonder..  

Na de preek gaat de live band opnieuw aan de slag. Twee vrouwen beginnen te zingen en de rest van de kerk staat op en begint te dansen. Iedereen in de kerk danst en klapt mee. Ze gaan eigenlijk gewoon helemaal uit hun dak. Met een grote ‘ouderwetse’ bel maakt men duidelijk dat ze een eind moeten breien aan het lied. Er worden nog een aantal psalmen gezongen, uiteraard ook uit volle borst.. Wat een geluid komt er uit deze mensen; zo mooi!

Daarna zijn wij aan de beurt, zo mooi als de Afrikanen klinkt het niet, maar we komen een heel eind met ‘Kumbaya my Lord’. Onder luid applaus loopt ieder van ons weer terug naar zijn plaats. De prediker kondigt aan dat de Ghanese docenten ook iets speciaal hebben voorbereid voor ons. De docenten lopen naar voren en zingen een lied in het Nederlands.

Tijd voor de collecte, een aantal van ons hebben een briefje cedi (Ghanees geld) en brengen deze naar voren. Tijdens de collecte wordt er weer uitgebreid muziek gemaakt, gezongen en gedanst. Daarna is de ingekorte dienst van toch nog 2,5 uur afgelopen.

Na een korte pauze in de schaduw van een boom gaan we in discussie met de Ghanese jongeren uit de kerk. We bespreken in kleine groepjes verschillende stellingen.

Een stelling die bij ons voor veel discussie zorgt is of je zonder geloof kan leven. De Ghanese studenten zijn er van overtuigd dat je niet niet kan geloven als je de ‘bedoeling’ op aarde niet weet. Wij als Nederlandse studenten vinden dat je prima kan leven zonder geloof maar daar wilde de Ghanese studenten niet veel van weten. Ons eerste culturele verschil is ontdekt.

Door Ramon Visser

Tussendoortjes 

“Do like I do”         
“I do I do”
“I do like this”                      
“I do like this”
“I do like that”     
“I do like that”

Dit is de tekst van het simpele spel waar we gister ook al een poging tot deden. Vandaag hebben we meer succes. In de cirkel, vrolijk huppelend, de Ghanese kindjes zingen lachend mee. “I do like this”, een draai. “I do like that”, en schudden met die heupen. Wanneer ik in de cirkel sta en ik degene ben die de bewegingen bedenkt,  kijk ik even naar al die lachende gezichtjes. Het geluk van de mensen hier lijkt nooit op te gaan. De bruiloft

We zitten weer in de bus. Er hangt een kalme sfeer en op de achtergrond hoor ik een laag gezoem van de gesprekjes die worden gevoerd. Rechts een aantal huisjes, links zwaaiende mensen. De bus schommelt lekker heen en weer, terwijl de natuur ons insluit. Zoveel tinten groen heb ik nog nooit gezien. Achter mij wijst iemand: “Die langen bomen, dat zijn de papajabomen.” Zelf spot ik nog een kleine cacaoplantage en wat mangobomen. Ze hebben het hier allemaal. Al met al geeft het een rustgevend gevoel na een intensieve dag.

Dan rijden we langs een veld. Er zijn veel  mensen, allemaal net gekleed. Er zijn tenten en zelfs ballonnen. In de bus wordt al snel geconcludeerd dat het om een bruiloft gaat. Augustine, één van onze Ghanese begeleiders, stelt voor om even een kijkje te nemen. “Jaaa!!” klinkt het in de bus.

Eenmaal aangekomen blijkt het helemaal niet om een bruiloft te gaan, maar om het  leven te vieren van iemand die een zwaar ongeluk heeft overleefd. Verbaasd ontvangt hij ons, maar aan zijn brede glimlach zie ik meteen dat we welkom zijn. Zoals we al vaak hebben gehoord de afgelopen dagen: “You’re welcome.”

Senior Highschool

Terug in de bus is er weer sprake van een “change of plans”. Intussen zijn we dat wel gewend. “This is Africa, be flexible.”. Er wordt ons verteld dat we nog een tussenstopje gaan maken bij een Senior Highschool.

We hebben geluk. Ik hoor de slagen van de drum. Ik zie een aantal jongens op een groot plein marcheren met houten geweren in hun handen. Iemand legt ons uit dat dit spektakel een oefening is voor 6 maart: Ghana’s Independence Day. Een feest om de onafhankelijkheid te vieren.

In tegenstelling tot andere plekken die we die dag hebben bezocht, hangt hier een andere sfeer. Het was killer, serieuzer. Ook valt het ons allemaal op dat er vooral jongens rondlopen op deze school. Ik kijk eventjes omhoog naar de ramen van de grote gebouwen. De  vele silhouetten van stapelbedden, in combinatie met opgehangen kleding en handdoeken trekken onze aandacht. Dit is één van de gebouwen die ons vertelt dat leerlingen hier op school slapen, met twintig op één kamer.        

Samengevat zijn deze “kleine” tussendoortjes een goed voorbeeld van hoe het hier gaat. Niks staat eigenlijk echt vast, alles staat open. Dit laatste is tegelijkertijd ook een soort beschrijving voor de mensen hier. Ze staan open voor alles en iedereen, en zijn bovenal erg verwelkomend. Dat is wat ik deze dag vooral heb ervaren: “You’re welcome”

Jonne van der Laan

Media bij bericht (15)

Reacties (4)

  • Cees, Saskia en Stijn
    2 jaar geleden
    Wat een mooie verwoordingen van jullie avontuur. En wat gebeurt er veel op 1 dag! Het is niet alleen een levensles voor jullie, wij leren met jullie mee. Xxx

    Reactie rapporteren

  • Ben Schippers
    2 jaar geleden
    Mooie verhalen van jullie persoonlijke indrukken en ervaringen met Ghanese collega's, leerlingen en zoveel anderen. Mooi ook dat nadenken over de manier van denken en leven in NL juist daar meer betekenis krijgt. Het zijn veel impulsen zo te lezen. Gaaf hoor. Ondanks de grote afstand zijn we met deze "blog" toch deelgenoot van jullie trip. Enjoy!

    Reactie rapporteren

  • Astrid
    2 jaar geleden
    Samen dansen ... buiten, in de kerk en dansen in de regen. Lijkt me heerlijk!

    Reactie rapporteren

  • Pauline en Annemijn
    2 jaar geleden
    Heerlijk je haar wassen in de regen zie ik. Een welkome afkoeling en ook nog schoon erna ook! Wat maken jullie toch veel mee! Geweldige ervaring! Geniet ervan. Dat doen wij van jullie foto's, verhalen, en vlogs... Allemaal zeer goed hoor!

    Reactie rapporteren

Reactie plaatsen