home_hover home mail_hover mail-small_hover mail-small mail activities_hover activities cancel check_hover check chevron clock close_hover close comment days edit_hover edit-small edit external_hover external facebook_hover facebook information_hover information link_hover link logout_hover logout mute_hover mute pause_hover pause plus radiocheck report_hover report reporters_hover reporters search share-bottom share-right sponsors_hover sponsors supporters_hover supporters-small supporters tag-right_hover tag-right twitter_hover twitter updates_hover updates user_hover user volume playbutton
Dagverslag 26-2: Liever een fiets
Edukans Actieplatform
Liever een fiets. ‘Do you think clean water is more important than education?’ ‘No.’ Ze kijkt me indringend aan hiermee laat ze me duideli...

Dagverslag 26-2: Liever een fiets

Liever een fiets.

‘Do you think clean water is more important than education?’

‘No.’ Ze kijkt me indringend aan hiermee laat ze me duidelijk zien dat ze me hiervan bewust wilt maken.

‘Do you think nutritious food is more important than education?’

‘No.’ Dezelfde blik ontmoet mijn ogen.

‘Protection against abuse, neglect and discrimination, is that more important than education?’

Ze kijkt me weer aan, ik geloof dat ik enige vorm van twijfel zie maar dan zegt ze luid en duidelijk: ‘No. I need to support my family.’  Deze zin zegt ze met zoveel nadruk en vastberadenheid. Ik moet denken aan al het eten wat ze  tijdens de pauze bewaard in plaats van eet; ‘For my mother to support her. With education I would be able to support her, I could become a medical doctor or a teacher, I want to mean something for people.’ Ik glimlach en vertel haar dat ik hetzelfde doel in mijn leven heb waarna ik haar vraag of ze dan later ook naar de universiteit wilt gaan.  Ze kijkt me aan en zegt; ‘No, I cannot pay for that.’

We zitten in de kerk, in een kringetje van vier personen en met kaartjes in onze hand. De topic van vanmiddag is ‘Child rights’.

Op de kaartjes in onze hand staan verschillende begrippen, wat vinden wij het meest belangrijk? Als we ‘communityleaders’ zouden zijn, wat zouden we dan absoluut in onze community willen?

We pakken een kaartje,  ‘a bicycle’ staat erop. Ik vertel dat ik dit niet noodzakelijk vind. Ik vind een fiets minder belangrijk dan ‘the right to have your own opinion and are being listened to.’ Van mij mag het kaartje weg. Sandra pakt het kaartje en kijkt me verward aan; ‘Without bike many kids are not able to go to school, with bike I would be in time for school. I would not have to walk 30 minutes.’  Ja. Natuurlijk is dit belangrijk, zeker hier. Ik moet nadenken wat ik hier in een community belangrijk vind, maar wat vind ik dan belangrijker: Een fiets of het recht op vrijheid van meningsuiting? Ik weet  het niet en de discussie woedt voort.

Dan komt het kaartje ‘The ability to buy clothes in the latest styles.’ Geesje en ik zijn het erover eens dat we dat niet  belangrijk vinden. Florence is het hier niet mee eens, net als Sandra. We discussiëren hierover, we dragen argumenten voor aan elkaar maar we worden het niet met elkaar eens.  Sandra lacht met lichte minachting en zegt; ‘It is easy for you to say, you’ve got everything in Holland.’

Dit verschil in gedachtegang verwondert mij. Later op de dag blijk ik niet de enige te zijn en we discussiëren erover binnen de groep. Naar voren komt dat dit verschil in waarden mede wordt veroorzaakt door het verschil in basis. Wij hebben namelijk de luxe om rechten zoals het recht op vrijheid van meningsuiting te eisen. De rest, de basis, hebben wij namelijk allemaal. Eten, drinken, goed onderdak en onderwijs; het klinkt zo vanzelfsprekend en  we gaan ervan uit dat dit ook zo is.  Daarom focussen we ons meer op andere rechten. In Ghana is die basis er niet, de luxe om het recht op vrijheid van meningsuiting boven onderwijs te stellen hebben de meeste niet. Onderwijs staat daarom ook boven het recht op vrijheid van meningsuiting voor de meesten, onderwijs is hier niet zo vanzelfsprekend.

Lobke


Clap for her

“Sophia spell the words Alimentary canal”. Mijn buddy staat op en begint vervolgens het woord te spellen. We volgen een les Biologie. Ik zit naast mijn buddy op een smal bankje waarvan de plank half kapot is en ik nog net op het bankje kan zitten. De docent schrijft allerlei definities van woorden over het spijsverteringssysteem op. De klas is doodstil en schrijft de woorden over. Niet iedereen heeft pen en papier bij zich. We zitten met zo’n 30 mensen in een lokaal. Een meisje naast mij ligt met haar hoofd op tafel. Ik zie dat ze moe is. Ik vraag me af waarom ze zo moe is. Zou ze vanochtend vroeg water moeten hebben gehaald?

A-L-I-M-E-N-T-A-R-Y …..  Sophia spelt het woord goed waarna ze weer gaat zitten. De docent zegt vervolgens ‘’Clap for her!”, de hele klas begint in een bepaald ritme te klappen. Aan de ene kant geeft het wel een leuke sfeer dat de hele klas klapt maar aan de andere kant voelt het zo geforceerd. Af en toe maakt de docent een grapje en moet mijn buddy lachen. Ik vind het moeilijk de docent te peilen. Aan de ene kant doet hij heel leuk in de klas, maar 10 minuten geleden dreigde hij nog een leerling te straffen omdat het te onrustig in de les was. Met onrustig bedoelde ik een klein beetje gefluister, iets waar wij een compliment voor zouden krijgen in Nederland.

De les gaat weer verder. De docent wijst met een stok verschillende woorden aan en laat de klas het een aantal keer herhalen. Ik dwaal weer af. Mijn buddy Sophia heeft een droom om ooit verpleegster te worden en onderwijs brengt haar een stap dichterbij deze droom. Er zijn inderdaad nog veel dingen die hier verbeterd moeten worden aan de scholen. Maar het is zo mooi om te zien hoeveel er al is en hoe ze er het beste van maken. Kinderen die geen boeken hebben zitten naast kinderen die het wel hebben. Ik heb nog nooit zo’n gemotiveerde klas gezien. De wilskracht om te leren is 100%, iets waar wij in Nederland een voorbeeld aan kunnen nemen. Ik hoop dan ook erg dat Sophia haar droom kan laten uitkomen en later verpleegster wordt.

Minou van den Doel

Senior High school

Op de terugweg naar ons hotel rijden we langs een Senior High School. Als we aankomen zijn de voorbereidingen voor Independence Day in volle gang. Jongens en meisjes rennen in een vermoeiend tempo, op maat, over het grote veld. Heel leuk om een paar rondjes mee te rennen, maar daarna zijn onze sportievelingen er wel weer klaar mee. We vragen of we naar binnen mogen bij de ‘dorm’; twintig stapelbedden en tachtig jonge vrouwen in een kamer. Als kledingkast gebruiken ze kleine kisten die buiten staan.

Als ik verder loop word ik aangesproken, “How are you?” vraagt een student die op haar, tegen de muur aan gepropte, bed ligt. Ze komt naar buiten en we stellen ons aan elkaar voor. Als ik haar vraag wat ze er van vindt om hier te zijn kijkt ze me twijfelend aan, “It is kind of okay but nothing more than that.” concludeer ik met een vragende ondertoon. Met een opgeluchte blik op haar gezicht stemt ze toe. Een van haar vele kamergenootjes komt bij ons staan, op dezelfde vraag antwoordt zij dat ze het hier geweldig vindt. Ik kijk even om me heen en zie ineens dat er een enorme, nieuwsgierige menigte om me heen staat. Iedereen vraagt naar mijn leeftijd. Een tel nadat ik vertel dat ik 15 ben vraag ik me af of ik ooit eerder zo verbaasd aangekeken ben. “But you are so much taller than me!” roept ze uit terwijl ze mijn hand geschrokken vast pakt.

Er wordt geroepen dat we terug moeten gaan, het wordt echt te vol hier. Terwijl we zo vriendelijk mogelijk door de menigte proberen te komen (lees: ons er doorheen duwen), voel ik handen door mijn haren gaan en hoor ik overal geschreeuw. Als ik moet uitleggen hoe ik me voel, zou ik zeggen dat ik nu wel snap dat bekende mensen zo gek worden van alle aandacht en paparazzi. Pas terug in de bus merk ik hoeveel energie dit uur van me getrokken heeft. Uniek en heel indrukwekkend zijn de woorden die de situatie voor mijn gevoel goed beschrijven.

 Krista Janssen

Media bij bericht (14)

Reacties (10)

  • Sigrid, Frans, Luca en Anne
    2 jaar geleden
    Wat een bijzondere verhalen en wat een bewustwording. Mooi verwoord en mooi om te lezen. X

    Reactie rapporteren

  • Cees, Stijn en Saskia
    2 jaar geleden
    Wij worden overstelpt met vragen en gevoelens na het lezen van 5 blogs tegelijk. Hoe is dat voor jullie? Krijgen jullie genoeg tijd om het allemaal te verwerken? Xxx

    Reactie rapporteren

  • Nick, Cliff en Annet
    2 jaar geleden
    Wat wordt er prachtig geschreven. Wat een diepe inzichten worden er verkregen en gedeeld. Heel mooi. We praten er samen over aan tafel. Jullie inspireren ons.X

    Reactie rapporteren

  • Sandra Weetink
    2 jaar geleden
    Wat een mooie verhalen! Een feest van herkenning ☺️ Fijn te lezen dat het zo goed, heerlijk op de Afrikaanse manier, verloopt. Ik blijf het volgen en ben benieuwd naar de rest....

    Reactie rapporteren

  • Noor Stijn Amke en Flore
    2 jaar geleden
    Amke en Flore kijken met grote ogen naar de foto’s van hun grote nicht in zo’n ver land. (En wij stiekem ook!) Wat worden jullie ondergedompeld in het echte Afrika. We kijken alweer uit naar de volgende verhalen en foto’s om bij weg te dromen. Kus van ons!

    Reactie rapporteren

  • Wim Breton
    2 jaar geleden
    Wat een ervaringen! Indrukwekkend. Het hebben van standpunten en een eigen mening en er voor uit kunnen komen is inderdaad een luxe. Dubbel respect dus voor hen die ergens voor staan wanneer de omstandigheden niet zo luxe zijn als in onze wereld. Jullie blogs zijn heel leerzaam en zinvol. Geniet nog maar even intens van wat jullie daar mee maken.

    Reactie rapporteren

  • I + J + S
    2 jaar geleden
    De fiets, kan de deur uit? haha.....grapje! Wat een ervaring voor jullie inzicht in de luxe "onderwijs" en alle andere dingen die we hier hebben. Dat al die dingen jullie perceptie in het dagelijks leven vormt staat goed verwoord. Konden we dat maar overbrengen aan iedereen hier. En hoe confronterend de opmerking dat het logisch is dat wij anders redeneren. Veel inzicht en wijsheid bij jullie jongeren, die jullie uitwisselen, delen en opdoen, in deze even gezamenlijke wereld. Edukans; wat een prachtig initiatief om dit mogelijk te maken. Ik geloof dat ik toch nog onderschat heb wat deze contacten voor de toekomst van de jongeren kan betekenen.

    Reactie rapporteren

  • Anne
    2 jaar geleden
    Zulke mooie bijzondere verhalen echt wow!! Het klinkt echt heel indrukwekkend en zo anders allemaal. Mooie fotos ook!! (Veel groetjes aan Fransje)

    Reactie rapporteren

  • Barbara & Arjan
    2 jaar geleden
    Genieten van jullie updates. Geweldig !

    Reactie rapporteren

  • Joop, Fenna en Mariëtte
    2 jaar geleden
    Met een lach en traan lezen wij jullie schitterende verhalen. Wat een belevenissen, super!

    Reactie rapporteren

Reactie plaatsen