home_hover home mail_hover mail-small_hover mail-small mail activities_hover activities cancel check_hover check chevron clock close_hover close comment days edit_hover edit-small edit external_hover external facebook_hover facebook information_hover information link_hover link logout_hover logout mute_hover mute pause_hover pause plus radiocheck report_hover report reporters_hover reporters search share-bottom share-right sponsors_hover sponsors supporters_hover supporters-small supporters tag-right_hover tag-right twitter_hover twitter updates_hover updates user_hover user volume playbutton
Docentenblog 28-02: samen kom je er altijd
Edukans Actieplatform
Er moeten mensen zijn,die bellen blazenen weten van geen tijddie zich kinderlijk verbazenover iets wat barstvan mooiigheid. Mijn buddy heet...

Docentenblog 28-02: samen kom je er altijd

Er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid.

Mijn buddy heet Benard.  Docent ‘general’ in de hogere klassen van de primary school. Dit komt overeen met de groepen 6, 7 en 8 op onze Nederlandse basisscholen. En general betekent hier wiskunde (hellup!!!!),  ICT (nog een uitdaging) en jawel: GYM!! Happy me!! :-)

Na een lange avond van voorbereidingen, schema’s en uitslagenkaartjes kaartjes maken met Chantal en Sanne, haal ik vandaag beide tassen uit de bus. Twee grote, afwachtende, bruine ogen prikken in mijn rug. Ik voel dat Benard zich vol nieuwsgierigheid afvraagt wat erin zal zitten.  Als ik de tas open, begint hij te stralen. Hij zegt even niks maar we moeten direct aan de slag voor het sporttoernooi. Hij gooit de tas met ballen en hoedjes over zijn schouder en marcheert naar beneden, naar het voetbalveld. Zes velden worden uitgezet, want nu hebben we tijd om met de frisbee te oefenen. Al snel komen er meer collega’s bij en kinderen staan rondom ons te kijken naar dat platte, blauwe ding dat door de lucht zweeft.  Stralende ogen en brede grijnzen en vooral een hoop plezier!

Een frisbee……….

Even verderop valt het oog van een jongetje, die al klaarstaat in zijn gele sporttenue, op een klein, roze balletje. Hij durft hem niet te pakken. Als ik hem vertel dat hij hem wel op mag pakken en naar mij mag gooien, heb ik sneller dan het licht de bal al in mijn handen. Twee keer knipperen met mijn ogen en er staan ineens twintig kinderen mij vol verwachting aan te kijken wat ik met dat kleine, roze balletje ga doen….

Ik laat ze in een cirkel om me heen staan. Daar sta ik in het midden. Hoe leg je een spel snel uit? En in een taal die voor beide partijen toch nog altijd een beetje zoeken blijft? Sport en spel spreken gelukkig overal ter wereld dezelfde taal: samen kom je er altijd!

Daar staan we met elkaar, zij in een cirkel en ik in het midden. Binnen 1 minuut spelen we een leuk balspel. Waarom praat ik als docent toch altijd zoveel voor de klas?

Een frisbee en een roze balletje……

‘Laat het los Juut, je kan er nu niks meer aan veranderen’, schiet er door mijn hoofd als alle leerlingen zich na de opening van het sporttoernooi naar de plek gaan waar ze moeten beginnen. Alle collega’s weten wat ze moeten doen en aan het enthousiasme van iedereen zal het zeker niet liggen! Ik vertel mezelf dat ik er vooral van moet genieten.

Ook nu blijkt weer, sport spreekt maar één taal: samen kom je er altijd!

Blijdschap, verwondering, enthousiasme, ontspanning, stralende ogen en blije gezichten….

Het barst van mooiigheid…..

Op naar morgen…. Weer terug naar de basisschool. Waar meester vertelt wat we die les gaan doen en ons leert hoe we moeten rekenen, overleggen, samen moeten werken en een rode krul in je schrift zet als je het goed hebt gemaakt. Ik kruip naast een leerling in een houten bankje. Ook ik luister graag naar meester die mij mijn rekenen weer helpt op te frissen maar bovenal mij laat zien hoe het heel simpel ook anders kan.

Ik weet niet wie er meer leert deze week, Benard of ik.

Het maakt ook niet uit want het barst van mooiigheid.

Judith Allersma

 

DE TIJD

Waarom moeten hele uren
twee halve uren duren?
Waarom begint er na een dag
als je een nacht lang wacht
een nieuwe dag?

Wat is er nou voor aardigheid
aan het tellen van de tijd?
Eén uur.
Halftwee.
Maandag.
Dinsdag.
Ik doe niet langer mee.
Maart.
April.
Zomer.
Winter.
Ik doe wat ik wil.

Mijn tijd raakt nooit meer op.
Ik zet gewoon de wijzers stop.
Etenstijd?
Bedtijd?
Tijd om op te staan?
Ik trek de stekker
uit de wekker.
Ik hoor geen klok meer slaan.
Ik maak een einde aan de strijd.
Ik ga zwemmen in de tijd.

Woensdagochtend 28 februari, het moment dat wij naar de cacaofarm gaan. Terwijl iedereen zijn tas nog een keer controleert en zichzelf van water voorziet, zit ik al in de bus. Ik heb erg uitgekeken naar dit moment. Ik heb ondertussen al veel verhalen gehoord in het dorp en zelfs al een keer de vruchten mogen proeven. Na, voor mijn gevoel, een kort ritje richting Ateibu, komen we in een klein dorpje aan waar de cacaofarm is. Ik loop achter iedereen aan de bus uit en vervolg de weg naar binnen. We krijgen een toespraak van verschillende mensen die voor ABOCFA werken. Ik merk dat ik niet de enige ben die zich heeft verheugd op deze dag, want er worden veel (kritische) vragen gesteld. Zo wordt er vertelt dat ABOCFA de enige organisatie is in heel Ghana dit organic & fairtrade werkt en om die reden ook een contract heeft met Tony Chocolonely. En dan… op naar de plantage. Na 3 minuten lopen bereiken we dan ook de eerste stap van het hele proces; de zaadjes die als kleine plantjes kunnen groeien in plastic zakjes. Er staan er wel honderd in een lange rij. Ik ben al gauw afgeleid door al het groen om ons heen en pak dan ook gauw mijn camera om dit vast te leggen.
Met de hele groep gaan we weer de bus in, op pad naar het volgende stukje in het proces; de kleine plantjes planten in de grond. We komen uit bij een enorme oppervlakte waar allemaal plantain (soort banaan) bomen staan. Naast deze bomen staan er allemaal kleine plantjes, met hier en daar wat blaadjes. Ook zien we hier de eerste cacaovruchten aan de bomen hangen. Na 10 minuten vertrekken wij om naar de laatste stap te gaan in het proces van de farm, namelijk het plukken van de cacaovruchten, deze openmaken en de zaden eruit halen om deze te laten drogen. Om de zaden zit een witte, plakkerige substantie die erg zacht is wanneer je deze proeft. Na deze heerlijke proeverij zit ons bezoek aan de cacaofarm er op. Wat leuk om dit proces stap voor stap te mogen zien en te ervaren. Ik kan nu met zekere zin zeggen dat deze organisatie compleet ‘organic & fairtrade’ te werk gaat en dat dát ook de reden is dat de chocolade van Tony Chocolonely zo lekker is.

Chantal Klerks

Media bij bericht (10)

Reacties (6)

  • Jeroen Allersma
    2 jaar geleden
    Mooie woorden, mooie belevenissen. Een en al mooiigheid. Keep up the good work.

    Reactie rapporteren

  • Frits
    2 jaar geleden
    Schitterend verslag. Diep in mij voel ik mijn gymnastiekershart harder kloppen! Geniet er van in Ghana!!

    Reactie rapporteren

  • Gerda Allersma
    2 jaar geleden
    Mooi geschreven Juut . Ben onder de indruk van al jullie verhalen. Ben trots op je. Liefs mam

    Reactie rapporteren

  • Hannie
    2 jaar geleden
    Bijzonder juut! Geniet ervan en laat je verwonderen!

    Reactie rapporteren

  • KJ & Tamara
    2 jaar geleden
    Wat een mooi verhaal Juut, een hele belevenis zo te lezen en waar je de kinderen al niet blij mee kan maken! Prachtig. Geniet er van en succes met z'n allen! Xxx

    Reactie rapporteren

  • Barbara en Arjan
    2 jaar geleden
    Voor de zoveelste keer hebben we genoten van de mooie verhalen! Prachtig.

    Reactie rapporteren

Reactie plaatsen